Meteoren

Meteorietkrater In de ruimte zweven heel wat stofdeeltjes en kleine steentjes. Als deze deeltjes of steentjes te dicht bij de Aarde komen, worden ze door de zwaartekracht van de Aarde naar de planeet toegetrokken. Dankzij de atmosfeer van de Aarde vallen niet al die steentjes daadwerkelijk op de Aarde. De meeste worden terug de ruimte ingekaatst of verbranden simpelweg in onze atmosfeer. Zo'n steentje of stofje heet een meteoriet. De meeste zijn veel te klein om vanaf de Aarde te worden gezien. Wat we wel zien als zo'n deeltje verbrand is een meteoor.

Een meteoor is de lichtflits die ontstaat bij de verbranding van een meteoriet. Meteorieten komen met enorme snelheden de atmosfeer binnen, waardoor ze door wrijving met de lucht verbranden. De luchtmoleculen lichten door de enorme snelheden op en dat is wat we vanaf de Aarde kunnen zien als een vallende ster of meteoor. De naam 'vallende ster' stamt nog uit de tijd dat de mensen dachten dat het echt vallende sterren waren.

Af en toe is een steentje uit de ruimte groot genoeg om de val door onze atmosfeer te overleven. Als dat gebeurd, valt het overgebleven steentje op de Aarde. Dit steentje wordt vanaf dan meteoriet genoemd. Soms zijn die stenen heel groot en vooroorzaken ze een enorme krater, zoals de Meteor Crater in Arizona, in de Verenigde Staten.

Een paar keer per jaar komt de Aarde door een meteorenzwerm. Dit is een hele zwerm kleine stofjes en deeltjes, die door de ruimte vliegen. Op nachten dat de Aarde zich door zo'n meteorenzwerm beweegt, zijn er extra veel meteoren te zien. Beroemde zwermen zijn bijvoorbeeld de Perseïden in Augustus en de Leoniden in November. Meteoren die tot een zwerm behoren, lijken allemaal uit een punt te komen. Dit punt heet het vluchtpunt of radiant. Het wordt veroorzaakt, doordat meteoren die bij een bepaalde zwerm behoren allemaal evenwijdig aan elkaar bewegen.